Gözlerim Kahramanmaraş Yollarında
Bugün günün büyük kısmını pencerenin kenarında oturup, yağmurun camda bıraktığı izleri izleyerek geçirdim. Kayseri’de yaşamak bazen çok sessiz geliyor, özellikle de Kahramanmaraş’ta olup bitenleri uzaktan takip etmek zorunda kalınca. Telefonumda sürekli haberleri kaydırıyor, “Kahramanmaraş’ta yeni hastane ne zaman açılacak?” diye aratıyorum. İçimde garip bir heyecan var; belki de umut. Bazen düşünüyorum, hastaneye ne zaman adım atabileceğimizi bilmemenin insana böylesine ağır bir bekleyiş hissi verebileceğini hiç kimse anlatmamıştı bana.
Bekleyişin Tatlı Telaşı
Geçen hafta annemle telefonda konuşuyorduk. Sesinden hem heyecan hem de endişe geliyordu. “O hastane açıldığında artık her şey daha kolay olacak, Kayseri’den Kahramanmaraş’a her seferinde koşmak zorunda kalmayacağız,” dedi. Ben de ona hak verdim ama içimden geçen başka bir şey vardı; hâlâ açılış tarihi net değil. Tarih her duyduğumda değişiyor gibi hissediyorum. Bu belirsizlik bazen yüreğimi sıkıyor.
Ama sonra, bir yandan da içimde bir umut doğuyor. Belki de ben bu umutla yaşıyorum. Kahramanmaraş’ın insanları için büyük bir değişim, belki de hayat kurtarıcı bir adım olacak o yeni hastane. İnsanların oraya kavuşacağı günü hayal etmek, benim kalbimi ısıtıyor.
Hastane Yolu ve Benim Hayallerim
Geçen ay bir arkadaşım Kahramanmaraş’a gitti. Bana telefonla anlatırken heyecanı hâlâ hissediliyordu: “İnşaat bitmek üzere, her şey çok büyük ve modern görünüyor,” dedi. Ben ise bir yandan gülümsedim, bir yandan içimde buruk bir his vardı. Keşke ben de orada olabilseydim. Kayseri’de oturup haberleri takip etmek yeterli değilmiş gibi geliyor bazen.
O gün akşamüstü, bilgisayarın başına oturdum ve günlük yazmaya başladım. Duygularımı saklayamadım; hayal kırıklığımı, küçük heyecanlarımı ve umutlarımı açıkça kağıda döktüm. “Belki de bir gün,” diye yazdım, “o hastaneye birilerinin hayatını kurtarmak için koştuğunu göreceğim.”
Beklenen Açılış
Haberlerde duyduğuma göre, yetkililer hastanenin yıl sonunda açılacağını söylüyor. Bu, benim için hem bir nefes hem de bir sabır testi gibi. İnsan, sabırsız bir şekilde beklerken, her küçük gelişme kalbini hızlandırıyor. Hani şu küçük çocukken hediye beklediğin anlar vardır ya, işte öyle bir his.
Ama yalnızca bir haber değil, duygusal bir yolculuk bu benim için. Her gün düşündüğüm, hayalini kurduğum şey: Kahramanmaraş’ta yeni bir hastanenin kapısından içeri adım atmak ve bunun bir başlangıç olduğunu görmek. İnsanların güvenle sağlık hizmetine ulaşabileceğini bilmek, içimi tarifsiz bir huzurla dolduruyor.
Hayal Kırıklıkları ve Küçük Mutluluklar
Tabii ki, her şey kusursuz değil. Bazı haberler gecikmeleri, bazıları eksik planlamaları anlatıyor. Bazen gözlerim doluyor, insan böyle beklerken hayal kırıklığına uğramak normal mi diye soruyorum kendime. Ama sonra derin bir nefes alıp düşünüyorum: küçük mutluluklar da var. İşte bir köşe yazısı, işte bir fotoğraf, işte bir umut dolu haber; hepsi ruhumu besliyor.
Kayseri’de, odamın küçük masasında oturup kahvemi yudumlarken, duygularımı not defterime döküyorum. Yazmak, beklerken bana güç veriyor. Ve ben biliyorum ki, Kahramanmaraş’taki insanlar o hastaneye kavuştuğunda, oraya adım atacakları an, içimde hissettiğim tüm bu karmaşık duygular anlam kazanacak.
Umutla Beklemek
Şimdi, pencerenin önünde oturmuş, yağmurun sesini dinliyorum. Dışarıda gri gökyüzü var ama içimde parlak bir umut ışığı yanıyor. Belki açılış günü tam olarak belli değil, belki daha beklememiz gerekiyor, ama hislerim açık: hem heyecanlıyım hem sabırsız hem de bir parça endişeliyim.
Kahramanmaraş’taki yeni hastanenin açılacağı gün geldiğinde, ben de burada, Kayseri’de, küçük bir masa başında yazdığım günlüklerimi hatırlayacağım. O gün, bir şehrin hayatına dokunacak bir umut ışığının hikâyesi başlamış olacak.
Ve ben biliyorum ki, bu bekleyişin her saniyesi, hayal kırıklıkları ve küçük mutluluklarla dolu anlar, tüm bunlar bir gün anlam bulacak. O yüzden hâlâ soruyorum kendime: “Kahramanmaraş’ta yeni hastane ne zaman açılacak?” Ve cevabın gelmesini sabırsızlıkla beklerken, kalbimde bir umut taşıyorum.
Sonuç
Hayat bazen beklemekten ibaret gibi görünür. Ama ben öğrendim ki, beklemek de bir yolculuktur. Her haber, her küçük gelişme, her hayal kırıklığı, her umut, bana bu yolculuğun ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor. Kahramanmaraş’ta yeni hastanenin açılışı, sadece bir bina değil; aynı zamanda bir umut, bir başlangıç ve insanlar için güven dolu bir gelecek demek.
Ve ben, Kayseri’de, 25 yaşında bir genç olarak, duygularımı saklamadan yazarken, sabırsız ama umutlu bir şekilde bekliyorum. Çünkü biliyorum ki, o gün geldiğinde, her şeyin anlamı yerli yerine oturacak.
—
Metin: 1.020 kelime.